Twierdza Kołobrzeg

Powstanie twierdzy związane było z geostrategicznym oraz gospodarczym położeniem Kołobrzegu nad Morzem Bałtyckim. Już od wczesnego średniowiecza zdawano sobie sprawę z potrzeb obrony i kontroli tras żeglugowych z Bałtyku do Cieśnin Duńskich.

W zasadniczej swej części twierdza Kołobrzeg powstała w wieku XVII poprzez rozbudowę i modernizację fortyfikacji Kołobrzegu. Na początku wieku XVIII Kołobrzeg był silną twierdzą, posiadającą bastionowy rdzeń, dzieło rogowe Ujście oraz liczne reduty, lunety.

Umocnienia Kołobrzegu były po raz pierwszy szturmowane podczas wojny siedmioletniej. Związane to było z próbą przejęcia twierdzy przez wojska rosyjskie.

W 1807 roku twierdza Kołobrzeg została oblężona przez wojska Napoleona. W szeregach jego armii byli i polscy żołnierze pod wodzą księcia płk. Antoniego Pawła Sułkowskiego. Kluczową rolę w czasie oblężenia odegrał Fort Wilczy z 1807 roku.

Kołobrzeg przez wiele lat pełnił rolę twierdzy. Najwięcej fortyfikacji zbudowano w XVII i XIX wieku. Niektóre z nich zachowały się do dziś. Przy wejściu do portu stoi fort Ujście na którym obecnie stoi latarnia morska. Fort Ujście jest udostępniony do zwiedzania, w piwnicach rotundy urządzono kawiarnię, a na latarni morskiej znajduje się taras widokowy.

Po lewej stronie kanału ocalał fort Kleista, a w porcie jachtowym stoi w całkiem dobrym stanie reduta Morast, która ma charakter pięcioboku, składa się z wału ziemnego, ceglanego muru i czterech budynków.

Natomiast amfiteatr na ulicy Fredry został wybudowany na forcie Wilczym z 1807 roku, gdzie odbywają się koncerty i imprezy masowe. Natomaist z bastionu Pommern zachowały się zarysy umocnień ziemnych i fosa.

Przy plaży z kolei zobaczymy mury kamiennego szańca, a w Reducie Solnej jest obecnie miejsce biwakowe i atrakcja turystyczna dla dzieci.