Słowiński Park Narodowy
Słowiński Park Narodowy utworzono 1 stycznia 1967 roku. Swoją nazwę zawdzięcza Słowińcom - ludności kaszubskiej która kiedyś zamieszkiwała m.in. teren parku. Powierzchnia parku to 18 tys. 619 ha, w tym 10 tys. to wody śródlądowe, reszta zaś to lasy, bagna i wydmy.
Jego niepowtarzalne wartości przyrodnicze spowodowały, że został zaliczony w 1977 roku przez UNESCO do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery. Park położony jest nad Morzem Bałtyckim w środkowej części Wybrzeża Słowińskiego pomiędzy Łebą a Rowami, jeziorem Łebsko, Gardno, Dołgie Wielkie, Dołgie Małe oraz przylegające do nich lasy.
Prawdziwym unikatem w parku są ruchome wydmy. Wyrzucany przez morze piasek jest osuszany przez słońce i wiatr i wywiewany dalej w głąb lądu. Efektem tego procesu, który trwa już ponad 5 tysięcy lat, są ruchome wydmy, których wysokość przekracza 30 metrów. Na powierzchni piasków wiatr tworzy bajeczne wzory rozciągające się na całej długości wydmy.
Najwyższą wydmą ustabilizowaną jest Łącka Góra (32m n.p.m.). Wydmy posuwają się 3-10 m rocznie, często odsłaniając zasypane domostwa i tzw. martwe lasy, czyli kikuty obumarłych drzew. Choć urok wydm jest imponujący - Słowiński Park Narodowy to przede wszystkim lasy, bagna i jeziora, w których dzięki napływowi słonej wody z Bałtyku żyją ryby śródlądowe i morskie (m.in. sieja, ciosa, kiełb).
By zachować to jedno z najcenniejszych ogniw rodzimej przyrody, jaką bez wątpienia jest kraina wody, wiatru i piasku, do uprawiania turystyki wyznaczono reprezentatywne, wybrane obszary Parku. W Łebie zaczynają się trzy szlaki turystyczne po Słowińskim Parku Narodowym. Mamy więc do wyboru szlak czerwony ( z Łeby do Rowów), szlak zielony, który tworzy pętlę o długości 18km - z Łeby do wydmy Łąckiej, oraz szlak żółty z Łeby do Gardny Wielkiej o długości 39km.
