Latarnia Czołpino
Latarnia morska Czołpino położona jest pomiędzy Łebą, a Rowami na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Zbudowano ją między jeziorami Gardno i Łebsko około 1000 metrów od brzegu morskiego, na wysokiej wydmie, pośród iglastego lasu. Budowę latarni rozpoczęto w 1872 roku, a materiały do budowy dostarczano drogą morską na pokładach barek. Prace budowlane zakończono w roku 1875. Ciekawostką jest, że latarnię w większości budowali jeńcy francuscy.
Latarnia w Czołpinie zbudowana jest z czerwonej, licowanej cegły w kształcie ściętego stożka. U podstawy wieża ma średnicę 7m, a wysokość latarni wynosi 25,2 m. Natomiast wysokość światła nad powierzchnią lustra wody wynosi 75m, ma ono zasięg 21 mil morskich, czyli około 39 km. Początkowo paliwem był olej mineralny, który w okresie międzywojennym zastąpiono światłem elektrycznym.
U stóp wydmy, na której stoi latarnia - od strony lądu znajdują się zabudowania mieszkalne i gospodarcze należące niegdyś do obsługujących obiekt latarników. Latarnia morska w Czołpinie oraz położona u jego stóp Osada Latarników to zabytki archeologiczne, które przetrwały burzliwe losy naszego kraju. Decyzja o zastosowaniu w okresie międzywojennym światła elektrycznego spowodowała odejście "dawnych latarników". A o ich bytności na tym terenie przypomina dziś zabudowa, nazwana ku pamięci potomnych "Osadą Latarników". Latarnia była cały czas obiektem zamkniętym, dostępnym tylko dla osób ją obsługujących, dopiero od lipca 1994 roku latarnia została udostępniona do zwiedzania.
Do latarni można dotrzeć idąc oznakowanym szlakiem z parkingu (około 1km), znajdującego się na terenie Parku Narodowego, do którego dojeżdża się od strony Smołdzia. Z galerii widokowej wieży można oglądać wspaniałą panoramę Słowińskiego Parku Narodowego, wzgórze Rowokół a także wydmy ruchome w Czołpinie i Rąbce.
